In alcune valli delle province di Torino e di Cuneo si parla una variante piemontese della lingua occitana. In questa variante cisalpina della lingua d’oc, una maestra elementare di Salbertrand, piccolo comune della Val di Susa, ha tradotto alcuni canti dell’Inferno di Dante, tra cui il canto quinto.

Versi di Francesca da Rimini tradotti in occitano salbertrandese da Clelia Baccon
Inferno, Canto V, 88-142

Om , jentil, drol, bien viřà
Ke t’ visitta din-z-en post ‘d malör
Ki ke ‘l munde u l’à bulversà,

S’u nu  fuss encā amis ël Creatör,
Mi e iè nu ‘l prieřan par tü,
Perké lä cumpasiun i l’ī din tun cör.        

S’ ke t’vořa entendë e s’ke t’a sopǜ
Nuzòutri nu t’ diřèn e aprenařen,
Mentèn ke dl’ àuřä nu sen pa ‘ncò àu batǜ.

I s’trova lä terä, ent i lī neisùa mä jen
Pa bien alön dä lä cotä dlä mèr
Entë k’u s’ versa ‘l Po bu sun-z-afluèn.

L’amur ke a ‘n cör jentil u s’atacca ‘mā ‘l fēr
A la calamitta, u l’à enchantà stisì
D’ mä belä persunä, k’i ità tüà da n’om pervèr.

L’amur k’u duna e u pren d’ilài e d’isì,
U m’a fai inamurā sì for
D’iè ke , ma t’ vèia u l’ī encā bu mì.

L’amur l’ī ità lä cauzä ‘d noträ mōr:
Ma idavàl dä Caìn kè k’nu-z-à tüà
N’en sen sǖgǖ, u paieřè sun tōr”.

Sta parola la m’an tuchà,
E mì éi abeisà lä tétä, denkī
Ke ‘l Poeta “S’ ke t’ pensa?” u m’à damandà.

Aprē ‘n pòu éi ripundǜ  “Pořa mì,
Can ‘d suìmi, can ‘d supiřā
I lu-z-an purtà a finī pařī !”

Pöü éi vurgǜ lu-z-enterujā,
“Fransuaşa”, a lh’éi dì, “tun martiři
I m’an tuchà e i m’ fan plurā
.

Ma dimme, da ’l ten du supiři ,
Cant u sè pasà àu plen amur
A
èis sügǖ ‘d votri deziři?”

E iella: “lä lh’à pā ‘n plü duluřū artur
Ke armemuřiā  ‘l bè ten cant et ‘siā
D
in lä miseřä, mai a ta ghiddä la s’ lì sü ‘l mur.

Ma se proppi t’vořā vnī  àu clā
De s’ke nu-z-a fai bitā ensen,
Mi en pluřan a charchu da te s’ cuntā.

En jū nu liàn par divertimen
‘d Lancilotto, pařī ma u l’avia perdǜ
Lä tetä : nu-z-eřan  mak nū  dū icì ensen

Kla letüřä i l’à ogǜ  lä  vertǜ
D’atiřā notri-z-ö  a nu beicā
Ma mak aribā a ‘n serten puìn nu-z-aven perdǜ,

Can nu-z-aven lì ke  kla buccha desiřā
La sun ità beizā  da Lancilotto endrütüřa,
U l’i pamai ità bun a arzistā

E u m’a beizà ki k’ partàja ma sventüřa.
Galeò ke libbr e ki k l’à icrì:
Per causa lur l’à finì noträ aventüřä”.

Menten ke ün stä chozä u nu-z-a dì:
L’autre u pluřava sensa cunfōr,
Tut ician m’a encüchun afüblì.

E mì a m’ siū leisà anā icibā pařī ‘mä mōr.

Clelia Baccon ha prestato la sua voce a Francesca da Rimini e ha letto i relativi versi (88-142) nella traduzione in occitano di Salbertrand fatta da lei stessa.
Per ascoltare questa lettura, cliccate qui sotto:

Guarda la pagina di Clelia Baccon, clicca qui

——-