Gilberto Scuderi, aŭtoro de tre libera traduko de la Infero en la mantova dialekto (Inferan), akceptis nian inviton fari novan tradukon, pli fidelan al la teksto de Dante, de la versoj de Francesca da Rimini, por ĉi tiu sekcio de nia retejo. Ni dankas lin.

I versi di Francesca da Rimini nuovamente tradotti in mantovano da Gilberto Scuderi
Inferno, Canto V, 88-142

“Om generos, sensibil e garbà,
ch’at vegni chì a catars in ‘sto venton,
a noaltar che par aver pecà
sem condanà a star in ‘sto fopon,
che s’Al fes nostr amich l’Onipotent,
pregaréssam par ti ch’at gh’hè ‘l magon
e conpassion di nostar patiment.
Chì d’inbanda, in dispart, do’ ‘l vent l’è chiet,
s’at pias parlem insiem par on moment.
La me cità, in s’al mar, l’è ‘ndo’ ‘l Po ‘l met
fin al so cors, in pas coi so aflüent.
L’amor l’è bèla e quand t’agh sè d’inpet,
al va drit in dal cör: l’è ‘n sentiment
ch’a noaltr i s’ha tolt con la violensa.
L’amor, s’at agh vö ben at sè content,
se lü ‘t völ ben at pö mia fàran sensa:
am son inamorada e ‘l son incora.
L’amor, ‘gh sem cascà dentr e ‘d conseguenza
sem mort, lü traditor, mi traditora:
me marì par vendeta al s’ha massà”.
Quest l’è quel ch’la s’ha dit cla pecadora.
Quand ho capì qual l’era al so pecà,
ho sbassà i òc e tant i ho tegnì bas
che Virgili al m’ha dit: “Par carità,
cosa pénsat?” E mi: “Ch’i’n gh’ha mia pas!
Quanti penser d’amor, che desidèri,
quante care, che abras, oh quanti bas!”
Po mi ho parlà con lor, a sera sèri.
Ho incomincià: “Francesca, al to dolor
am comöv, séntar di to tribüleri.
Ma dim: com’èl ch’av si ‘ncort ch’l’era amor
tra ‘d voaltar e i sospir ver e sincer,
sensa al sospet ad vèssar in eror?”
La m’ha rispost: “Dante, che dispiace
arcordars di bei tenp quand i gh’è pü.
Ma s’at gh’hè propia voia da saver
com’em incomincià noaltar dü,
mi e me cügnà, alora ades t’al digh
piansend par mi, piansend anca par lü.
Lesévam on bel dì di bei intrigh
d’amor ad la Ginevra e ‘d Lansilot
e sensa inmaginàras al castigh
nè che ‘sto lìbar al fes galiot,
ema lesì che chilor dü i’s basava
e, cme lor dü, noaltar séram cot.
Lü tremand am basava e mi gh’a stava
e ‘l basava in s’la boca, s’l’era bel!,
e ‘s basàvam incor: chi èl ch’a pensava
che me marì (ch’a l’era so fradel),
sgalonà, càncar, negr infümanà,
gelos, bilios, l’avria fat on sfragel?
Cal giorn istes al lìbar l’em serà”.
Intant ch’lé la parlava, cl’altar l’era
tüt on piànsar disprà. Oh, che pietà!
Svanì, cme mort, a son cascà par tera.

Francesca Campogalliani pruntis sian voĉon al Francesca el Rimini kaj legis la koncernajn versojn (88-142) tradukitajn en la mantua dialekto far Gilberto Scuderi.  Ŝi tion faris en du diversaj manieroj.  La unua legado sekvas la skemon de legado pure esprimiva.  Por aŭskulti ĝin alklaku ĉi sube sur la unua signoĉeno:

La dua legado estas iom pli teatrostila. Por ĝin aŭskulti alklaku ĉi sube:

Vidu la paĝon de Francesca Campogalliani, alklaku ĉi tie